فرصتی شد تا مطلبی در مورد پاییز اوانک بنویسم البته بسیار کوتاه است و همه ی ابعاد را در بر نمی گیرد.

پاییز اوانک فصلی است که مردم از کار های زراعی دست می کشند و تنها دغدغه ی آنها برداشت محصولات پاییزی مانند گردو است.هچنین علوفه ای را که در فصل تابستان برداشت کرده بودند جمع آوری کرده و در محلی قابل دسترسی قرار می دهند تا در فصل پاییز از آن ها برای تامین نیاز دام ها استفاده کنند.دام هایی که در فصل بهار و تابستان در کوه ها و چراگاه های به دور از روستا بوده اند را به روستا باز می گردانند و در محل هایی مخصوص دام (طو یله) نگهداری میکنند تا سرمای هوا آسیبی به دام ها نرساند.

پاییز اوانک صمیمیت رابطه ها را بیشتر می کند....کاهش طول روز سبب می شود که اهل روستا پس از رسیدگی به کار های روز مره شب ها را در کنار هم و باهم سپری کنند . از این رو ارتباط آن ها در پاییز افزون تر می شود و علاوه بر آن بر خی از مایحتاج زمستانی خود را به کمک یکدیگر فراهم می کنند تا زمستانی خوش در انتظارشان باشد.

پاییز اوانک را با کرسی هایش(korsi) به یاد دارم و آن بخاری های زغالی آن بخاری هایی که شاید گرمایشان به گرمای وجود مردم پرتلاش آن دیار نرسد٬اما بهانه ی خوبی است برای باهم بودن ٬ برای زندگی در کنار هم.

به امید تکرار این روز ها ....

برای مشاهده ی تصاویر پاییز اوانک بر روی " ادامه مطلب " کلیک کنید.